blog9

در موافقتنامه سازمان مالکیت معنوی آفریقا (OAPI ) در  رابطه با طرح صنعتی آمده است :
" ترکیبات خطوط یا رنگ ها طرح صنعتی است و هر شکل سه بعدی اعم از اینکه با خطوط و رنگ ها همراه باشد یا نباشد مدل صنعتی است البته به شرطی که ترتیبات پیش گفته یا شکل، اخذ کارت بازرگانی فوری ظاهری خاص یا ویژه به محصول صنعتی یا دستی بدهد و به عنوان یک الگو برای ساخت آن محصول عمل کند.
همچنین ماده 20 قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری ایران مصوب 1386 در رابطه با طرح صنعتی مقرر می دارد  :
هر گونه ترکیب خطوط یا رنگ ها و هر گونه شکل سه بعدی با خطوط، رنگ ها و یا بدون آن، به گونه ای که ترکیب یا شکل یک فرآورده صنعتی یا محصولی از صنایع دستی را تغییر دهد طرح صنعتی است. در یک طرح صنعتی تنها دسترسی به یک نتیجه فنی بدون تغییر ظاهری مشمول حمایت از این قانون نمی باشد.
ثبت طرح صنعتی در قالب سازوکارهای حقوقی، این حق را برای طراح ایجاد می کند که مانع کپی و تقلید غیرمجاز از طرح توسط اشخاص ثالث شود تا بدین طریق بتواند از بازگشت مالی سرمایه گذاری انجام شده اطمینان حاصل کند. از سوی دیگر حمایت از طرح های صنعتی به نفع مصرف کنندگان و عموم مردم نیز خواهد بود، زیرا با گسترش رویه های عادلانه و صادقانه تجاری در بازار و تشویق خلاقیت ها موجب می گردد که از نظر زیبایی شناختی، محصولات جذاب تری به بازار عرضه شود.
جهت ثبت طرح صنعتی احراز شرایط مقرر شده در قانون الزامی است.برخی از این شرایط ، ناظر به شرایط اساسی ثبت آن از قبیل جدید بودن یا اصیل بودن است که از آن ها به شرایط ماهوی طرح صنعتی تعبیر می گردد و برخی دیگر از شرایط ناظر به نحوه تنظیم اظهارنامه و مدارک و مستندات ضمیمه آن است که می توان از آن ها به عنوان شرایط شکلی ثبت طرح صنعتی نام برد. شرایط شکلی ثبت طرح صنعتی طی مقاله ای دیگر مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.
در این مقاله با توجه به تعریف طرح صنعتی و شرایط ماهوی مقرره برای ثبت آن، به بررسی شرایط ماهوی طرح صنعتی می پردازیم.

• معرفی اثر به عنوان طرح

طرحی به عنوان طرح صنعتی قابل ثبت است که جنبه هنری محض نداشته و قابلیت این را داشته باشد که در قالب طرح صنعتی به شرحی که در قانون درآمده است مورد حمایت قرار گیرد. البته روشن است که طرح های ترسیمی می توانند در قالب سازوکارهای حمایتی دیگر مانند حق مولف یا کپی رایت مورد حمایت قرار گیرند.
ماده 20 قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری مصوب 1386 ایران نیز در مقام تعریف طرح صنعتی به شرط فوق تلویحاَ اشاره کرده است. زیرا  به موجب ماده یادشده، طرح مورد درخواست حمایت در قالب طرح صنعتی باید ترکیب یا شکل یک فرآورده صنعتی یا محصولی از صنایع دستی را تغییر دهد. بنابراین هدف طراح باید این باشد که طرحش قابلیت تبلور یک فرآورده را داشته باشد و لازمه اش این است که طرح یادشده بر مبنای اصولی که جنبه کاربردی دارد ترسیم گردد.

• کاربرد صنعتی

یکی دیگر از شرایط ماهوی طرح صنعتی این است که طرح مورد حمایت دارای کاربرد صنعتی باشد. به عبارت دیگر طرح مورد حمایت نباید جنبه هنری محض داشته باشد و باید این قابلیت را داشته باشد که بر روی یک کالا تبلور یابد و موجبات تغییرات آن را فراهم کند به طوری که این تغییرات نظر مشتریان را به خود جلب کند. البته لازمه تبلور طرح بر روی فرآورده اعم از صنعتی یا محصولی از صنایع دستی و ایجاد تغییرات در آن ها این است که طرح بر مبنای اصول طراحی صنعتی و مقیاس های از پیش تعیین شده ترسیم شده باشد، در غیر این صورت طزح یاد شده نمی تواند قابلیت تبلور روی کالا را داشته باشد. به عنوان مثال اگر طراحی اقدام به ترسیم طرح مربوط به یک کفش ورزشی نموده که برخلاف اصول پذیرفته شده در بازار فنی کفش باشد نمی تواند آن را به عنوان یک طرح جدید ثبت نمود مثل اینکه عاج های کفش را بر روی آن قرار دهد.

• تبلور طرح روی کالا

قابلیت تبلور و پیاده شدن طرح بر روی کالا و فرآورده صنعتی یکی دیگر از شرایط ماهوی ثبت طرح صنعتی است. با توجه به شرط فوق بدیهی است که طرح اعم از شکل و ساختار و یا طرح های تزیینی باید این ویژگی مهم را داشته باشند که در یک کالا به کار روند تا مشمول تعریف طرح صنعتی و در این قالب قابل حمایت باشند.

• منحصر به فرد بودن طرح

یکی دیگر از شرایط طرح صنعتی این است که طرح صنعتی در مقایسه با طرح های قبل از ویژگی های منحصر به فردی برخوردار باشد. به عبارت دیگر طرح مورد درخواست ثبت باید دارای ظاهری خاص و منحصر به فرد باشد ، به طوری که دقیقاَ قابل تشخیص از سایر طرح ها باشد.
به عبارت دیگر، از نظر ظاهر طرح باید متفاوت از طرح هایی باشد که در معرض عموم قرار گرفته است.

• ابتکاری بودن طرح

شرط ابتکاری یکی دیگر از شرایط لازم برای ثبت طرح است که در قوانین ملی برخی از کشورها پیش بینی شده است. منظور از ابتکاری بودن طرح این است که طرح نسبت به سطح دانش موجود دارای گام یا گام های فراتر باشد و یا همان طور که در اختراع گفتیم ، برای دارنده مهارت عادی معلوم و آشکار نباشد و یک گام به جلو محسوب گردد.
بر اساس قانون ایران ایجاد تغییر در کالا و محصول و متفاوت ب.دن طرح مورد درخواست ثبت با طرح های قبلی کافی است که طرح را مشمول نعریف مقرره در ماده 20 قرار دهد.

• جدید بودن طرح

یکی از شرایط مهم برای ثبت طرح های صنعتی این است که طرح مورد درخواست ثبت جدید یا واجد تازگی باشد و به طور خلاصه طرحی جدید محسوب می شود که قبل از تاریخ تقدیم اظهارنامه یا قبل از حق تقدم اظهارنامه برای ثبت ، برای عموم افشاء نشده باشد. در این قسمت از بحث، به شرایط و ویژگی های طرح های جدید می پردازیم.
1- همانند نبودن طرح با طرح های قبلی ثبت شده
چنانچه طرح مورد درخواست ثبت، همانند طرح های ثبت شده قبلی باشد واجد شرط تازگی نبوده و قابل ثبت نمی باشد. همچنین بر اساس ماده 21 قانون یادشده، چنانچه طرح قبل از تاریخ تسلیم اظهارنامه یا برحسب مورد قبل از حق تقدم اظهارنامه برای ثبت، به هر نحو مورد استفاده قرار گرفته و افشاء شده باشد قابل ثبت نیست.
2- عدم افشاء اطلاعات
چنانچه طرح مورد درخواست ثبت، قبل از تاریخ تسلیم اظهارنامه یا برحسب مورد قبل از حق تقدم اظهارنامه برای ثبت، افشاء شده باشد واجد شرط تازگی نبوده و قابل ثبت نمی باشد. .وسیله و طریق افشاء موضوعیت ندارد و می تواند به صورت کتبی یا شفاهی باشد. بنابراین اگر اطلاعات مربوط به طرح در یک جمع ارائه شده باشد یا اینکه ویژگی های طرح در یک محلی مورد نمایش قرار گرفته باشد یا برای فروش به بازار عرضه شده باشد، می تواند تحت شرایطی موجب زوال تازگی طرح و نتیجتاَ عدم ثبت آن گردد.

نام تجاری به عنوان مجموعه ای از ارزش ها در نظر گرفته می شود، پلمپ دفاتر براین اساس، تصور نام تجاری به عنوان مجموعه ای از ارزش ها مبنایی را برای بازاریابان فراهم می آورد تا بتوانند بر اساس آن، نام تجاری مورد نظر خود را به درستی انتخاب نمایند. بنابراین زمانی که یک نام تجاری می خواهد انتخاب شود می بایست به مجموعه ای از ارزش ها  توجه شود تا به عنوان یک نام ماندگار در ذهن ها باقی بماند. 

محصولاتی که تنها به جنبه ی تأمین نیاز توجه داشته باشند در میان سایر محصولات هم گروه خود نادیده گرفته می شوند. این در حالی است که علائم تجاری خوب می توانند مصرف کننده را به سوی خود جذب کنند، زیرا نام های تجاری در واقع ارزشهایی هستند که با مصرف کنندگان و گروه های هدف، ارتباط آگاهانه برقرار می سازند. اغلب مدیران بیش از آنکه به نام تجـاری خود توجه داشـته باشـند به فعالیت های ترفیعی و تبلیـغی خود در پی گسترش بازار هـدف توجه نشان می دهند. مطالعه و بررسی بیشتر در مورد نام های تجاری خوب و حوزه ی فعالیت شرکتها، آنها را قادر می سازد تا با برنامه ریزی صحیح، هماهنگی و بکارگیری درست منابع، باعث بالا بردن امتیازاین دارائی نامشهود خود شوند.

یکی از تفاسیر ساده از یک نام تجاری به کاربردن آن به عنوان ابزاری برای بیان در اختیار داشتن مالکیت قانونی یک محصول است. ایجاد یک نام تجاری نشان دهنده یک سرمایه گذاری بر روی یک محصول می باشد و در نتیجه سازمان ها به دنبال در اختیار گرفتن حق مالکیت قانونی آن به عنوان یک وسیله پشتیبانی کننده در برابر تقلید کنندگان می باشند. ثبت قانونی یک نام تجاری تا حدودی برای آنان حمایت قانونی فراهم می کند.البته به موجب ماده ی 576 قانون تجارت،انتخاب اسم تجاری اختیاری است،مگر در مواردی که وزارت دادگستری ثبت آن را الزامی نماید.

در ماده ی 578 قانون تجارت قید گردیده اسم تجارتی ثبت شده را هیچ شخص دیگری در همان محل نمی تواند انتخاب کند،ولو اینکه اسم تجارتی ثبت شده با نام خانوادگی او یکی باشد.

صاحب تجارت خانه ای که شریک ندارد نمی تواند اسمی برای تجارت خانه ی خود انتخاب کند که وجود شریک را القا کند،مثلاَ تجارت خانه ی محمدی که فقط متعلق به خود اوست نمی تواند به نام تجارت خانه ی محمدی و برادران یا محمدی و شرکا و امثالهم قید شود.

ماده ی 5 قانون ثبت علائم و اختراعات،اختیار نمودن برخی علائم به عنوان علامت تجارتی را منع می کند.این علائم عبارتند از:

-علائم دولتی،مملکتی و رسمی(مانند آرم جمهوری اسلامی ایران ،هلال احمرو...)1

1)* (وزارت امور خارجه،نمونه هایی از پرچم کشورهای مختلف را به اداره ی ثبت علائم و اختراعات می فرستد تا از ثبت علائمی که مانند آن ها باشد خودداری شود).

-کلمات یا عباراتی که تصور انتساب به مقامات رسمی ایران را موجب شود.از قبیل (شاهنشاهی-ساطنتی)دولتی و امثال آن.

-علائمی که مخل انتظامات عمومی یا منافی عفت باشد.(علائمی که به عنوان علامت تجارتی به کار می رود یا یکی از اجزای علامت تجارتی را تشکیل می دهد،به هیچ وقت نمی تواند بر خلاف ضوابط اسلامی باشد).

-علائمی که قبلاَ به ثبت رسیده باشد.

-کلمات یا عباراتی که به نوعی انتساب به سازمان ها یا مقامات رسمی ایران را تداعی یا القا نماید ،از قبیل کلماتی چون انقلابی یا دولتی و نظایر آن ها.

طبق ماده ی 9 قانون ثبت علائم و اختراعات،در موارد ذیل متصدی شعبه ی مذکور در ماده ی 6 تقاضای ثبت را رد خواهد کرد:

1)در صورتی که علامت مخالف مقررات قانون باشد.

2)در صورتی که علامت قبلاَ به اسم دیگری ثبت شده و یا شباهت علامت با علامت دیگری که ثبت شده است به اندازه ای باشد که مصرف کنندگان عادی یعنی اشخاصی را که اطلاعات مخصوصی ندارد به اشتباه بیندازد.

در ضمن علائمی که اسم و عبارت عمومی و مورد استعمال همگانی باشد را نمی توان به عنوان علامت تجاری قرار داد. –مثلاَ اگر کالا پارچه است نمی توان خود کلمه ی پارچه یا انواع آن از کتان و پنبه و پشم و حریر را برای اسم تجارتی انتخاب کرد-صفات مشخصه ی علامت تجارتی دارا بودن دارا بودن اصالت و تازگی است و این دو حاصل نمی شود مگر با ابتکار.با این حال استعمال یک علامت تجارتی برای کالاهای غیر مشابه اشکال ندارد.چنانکه محصولات متعدد یک بازرگان می تواند دارای یک علامت باشد و دیگری نمی تواند در کالای مشابه علامت ثبت شده ی وی را به کار برد.

اصالت به این معنی است که اختصاصی باشد و علامت استعمال شده از طرف دیگری در کالاهای مشابه نباشد.

تازگی عبارت از اینست که علامت ثبت شده به جهت تغییرات حاصله در آن از علامت سابق کاملاَ مشخص و متمایز باشد.نظر به مراتب مزبور است که آئین نامه ی علائم ،کالاهای تجارتی را طبقه بندی کرده است و هر علامتی که برای طبقه ای از کالاها ثبت شده در همان طبقه از طرف دیگری قابل ثبت و انتقال نیست.

قانون ثبت شرکت ها و لایحه ی اصلاحی 1347 در رابطه با ضرورت قرارداد کتبی شرکت و مندرجات آن

در این گفتار به دو سوال باید پاسخ داد: آیا قرارداد شرکت باید کتبی باشد؟ پلمپ دفاتر  و در صورتی که پاسخ مثبت است،چه نکاتی باید در آن قید شود؟
قانون تجارت ایران در مورد اینکه شرکت باید به موجب قرارداد کتبی باشد یا خیر سکوت کرده است،اما مسلم است که در حقوق ایران در صورتی شرکت می تواند ایجاد شود که قرارداد آن به صورت کتبی تنظیم گردد،حتی تنظیم کتبی شرکتنامه موثر نخواهد بود مگر آنکه با توجه به مواد 47 و 48 قانون ثبت اسناد و املاک به ثبت برسد.هیئت عمومی دیوان عالی کشور این نکته را هم در مورد شرکت مدنی و هم در مورد شرکت تجاری مورد تاکید قرار داده است.برای مثال،هر گاه چند نفر قراردادی مبنی بر تشکیل یک شرکت نسبی امضا کرده باشند،تا زمانی که قرارداد در دفتر اسناد رسمی ثبت نشود،شرکت نسبی با شرایطی که در شرکتنامه آمده است،تشکیل نخواهد شد.اما آیا می توان گفت که قرارداد امضا شده در صورت عدم ثبت در دفتر اسناد رسمی ،موجد هیچ گونه تعهدی نیست؟

جواب البته منفی است، زیرا ماده ی 220 قانون تجارت تاکید می کند شرکتی که مطابق مقررات قانون مزبور به شکل یکی از شرکت های مندرج در این قانون درنیامده باشد،شرکت تضامنی تلقی خواهد شد.در مثال مذکور،شرکت نسبی به دلیل عدم ثبت در دفتر اسناد رسمی،به صورت نسبی وجود ندارد،ولی کاملاَ غیر موجود نیست،بلکه یک شرکت موجود تضامنی است.این قاعده که قانون گذار برای حفظ حقوق اشخاص ثالث وضع کرده است،در مواردی ایجاد اشکال می کند.

فرض کنیم قرارداد شرکت مبنی بر تشکیل یک شرکت تضامنی منعقد شده باشد.اگر شرکتنامه در دفتر اسناد رسمی ثبت نشود،شرکت به وجود نیامده است،با اعمال ماده ی 220 قانون تجارت،شرکت تضامنی تلقی خواهد شد.این امر نیز می تواند از دلایلی محسوب شود که گفتیم ایجاب می کند ماده ی 220 قانون تجارت به نحوی تغییر یابد که به جای آنکه شرکت تضامنی تلقی شود،نادیده گرفته شده،شرکا مسئول تضامنی تلقی گردند.

به هر حال،در عمل شرکایی که شرکتنامه را تنظیم کرده اند،آن را با مدارک دیگر به اداره ی ثبت شرکت ها می دهند تا به ثبت برسد،ولی همان طور که گفتیم و مواد 47 و 48 قانون ثبت هم مقرر کرده اند،شرکتنامه را می توان در دفتر اسناد رسمی تنظیم کرده و اعتبار آن حتماَ به این نیست که در اداره ی ثبت شرکت ها به ثبت برسد.مع ذلک،ثبت قرارداد شرکت در دفتر اسناد رسمی به معنای ثبت شرکت نیست و به شرکت،شخصیت حقوقی اعطا نمی کند،مگر اینکه شرایط دیگری که قبلاَ در مطالب قبلی به آن ها اشاره کردیم نیز موجود باشد.

مندرجات قرارداد شرکت:

قانون تجارت در مورد اینکه قرارداد شرکت(شرکتنامه) باید حاوی چه نکاتی باشد، سکوت کرده است. قانون ثبت شرکت ها و نیز لایجه ی اصلاحی 1347 فقط به مندرجات اساسنامه اشاره می کنند، اما به اینکه «قرارداد شرکت» که میان موسسان اولیه شرکت تنظیم می شود باید چه شروطی داشته باشد اشاره ای ندارند. آنچه مسلم است،قرارداد شرکت باید متضمن امضای شرکا یا نمایندگان قانونی آن ها باشد والا اعتبار نخواهد داشت.

در عمل،تشکیل دهندگان شرکت از ورقه های نمونه ای که اداره ی ثبت شرکت ها تهیه و منتشر کرده است،استفاده می کنند.در این نمونه ها،مواردی که باید در شرکتنامه یا اساسنامه قید شود،معین شده است،بدون آنکه جنبه ی حصری داشته باشد.برخی از این موارد عبارت اند از:نام شرکت،نوع شرکت(سهامی،تضامنی و غیره) ،موضوع شرکت،مرکز اصلی و نشانی شرکت،اسامی شرکا یا موسسان و محل اقامت آن ها،زمان تشکیل شرکت و مدت آن،سرمایه ی شرکت اعم از نقدی و غیر نقدی،میزان سهم الشرکه ی شرکا،مدیران شرکت و اختیارات آن ها و اشخاصی که حق امضا دارند،موقع رسیدگی به حساب و ترتیب تقسیم سود شرکت،فسخ شرکت،محل شعب شرکت،و بازرسان شرکت.

ماده ی 197 قانون تجارت مقرر می کند:در ظرف ماه اول تشکیل هر شرکت،خلاصه شرکتنامه و منضمات آن،طبق نظامنامه ی وزارت عدلیه اعلان خواهد شد.ماده ی 6 نظامنامه ی قانون تجارت وزارت عدلیه(مصوب 1311) نیز اعلان شرکتنامه و منضمات آن در مجله ی رسمی دادگستری و یکی از جراید کثیرالانتشار مرکز اصلی شرکت پیش بینی کرده است.در نتیجه،تشکیل شرکت موکول به این نیست که شرکتنامه،یعنی قرارداد ایجاد شرکت،حتماَ برای اطلاع عموم منتشر شود،بلکه شرکت به صرف اینکه قرارداد آن تنظیم و امضا گردد،در صورت وجود شرایط دیگر تشکیل که قبلاَ از آن ها صحبت کرده ایم،تشکیل می شود.

در حقوق ما تشکیل شرکت موکول به این است که شرکتنامه ی رسمی منعقد شود،اما برای اینکه شرکت ایجاد شود و شخصیت حقوقی پیدا کند،نه ثبت آن در دفتر شرکت ها ضروری است و نه نشر شرکتنامه و اعلان آن. به همین دلیل،ماده ی 198 قانون تجارت تاکید می کند که اگر به علت عدم رعایت ماده ی 197 این قانون بطلان عملیات شرکت (و نه خود شرکت) اعلام گردید«...هیچ یک از شرکا نمی توانند این بطلان را در مقابل اشخاص ثالثی که با آن ها معامله کرده اند، عذر قرار دهند».

اما شرکتی که در اداره ی ثبت شرکت ها ثبت نشده و به تبع آن،شرکتنامه اش اعلان نگردیده است،ممکن است با خطر انحلال مواجه شود.در واقع،ماده ی 2 قانون ثبت شرکت ها (مصوب 1310) ،ثبت شرکت های تجاری را الزامی تلقی کرده و برای مدیران شرکتی که به ثبت نرسیده باشد،جزای نقدی معین نموده و اضافه کرده است که«...در صورت تقاضای مدعی العموم،حکم انحلال شرکت متخلف نیز صادر خواهد شد».

در کنار شرکت های تجارتی قانونگذار نهاد خصوصی خاصی را که دارای شخصیت حقوقی مستقل می باشد جهت انجام اموری که جنبه ی غیر تجارتی دارد از قبیل کارهای علمی یا ادبی یا امور خیریه یا خدمات شهری و یا خدمات آموزشی و غیره پیش بینی نموده است.

این گونه تشکیلات و موسسات می توانند عناوینی از قبیل انجمن،کانون یا بنگاه و امثال آن اختیار نمایند، ثبت شرکت ولی اتخاذ عناوینی که اختصاص به تشکیلات دولتی و کشوری دارد از طرف موسسات مزبور ممکن خواهد بود.

تشکیلات و موسسات فوق به دو دسته تقسیم می گردند:

الف-موسساتی که مقصود از تشکیل آن ها جلب منافع و تقسیم آن بین اعضاء خود نباشد که اصطلاحاَ آن ها را موسسات غیر انتفاعی می نامند.«کلیه ی فعالیت های اجتماعی از قبیل انجمن های اسلامی و تخصصی و علمی خاص و احزاب و دستجات سیاسی و موسسات خیریه و صندوق های قرض الحسنه در قالب این گونه موسسات متصور می باشد و جهت تاسیس و به ثبت رساندن آن ها اجازه نامه ی مخصوص از معاونت اطلاعات نیروی انتظامی لازم می باشد.

ب)موسساتی که مقصود از تشکیل آن ممکن است جلب منافع مادی و تقسیم منابع مزبور بین اعضای خود یا غیر باشد.اینگونه موسسات، موسسات غیر تجارتی (انتفاعی) نامیده می شوند. بنابراین فعالیت هایی از قبیل آموزشگاه های علمی و فنی و کلاس های زبان و مدارس غیر انتفاعی و موسسات گازرسانی یا ارائه ی خدمات شهری مانند نظافت و فضای سبز و غیره در زمینه های فوق در قالب موسسات غیر تجاری متصور می باشد که موسسین باید در صورت لزوم نسبت به اخذ مجوز لازم از مراجع ذیصلاح در خصوص موضوع فعالیت موسسه اقدام نمایند.همچنین در بعضی موارد ارانه ی مدارک تحصیلی مرتبط نیز لازم است.بعنوان مثال موسسین گروه حقوقی بایستی علاوه بر داشتن لیسانس حقوق قضایی و ارائه ی مدرک تحصیلی،پرونده ی وکالت را نیز داشته باشند و یا برای تاسیس دفتر مهندسی مدرک تحصیلی در رشته ی مهندسی مورد نظر ضروری است.

مدارک مورد نیاز جهت تاسیس موسسات غیر تجارتی:

1-تعیین نام به شرح تعیین نام شرکت های تجارتی

2-اخذ دو نسخه تقاضانامه ثبت موسسه از اداره ثبت شرکت ها و تکمیل و امضاء توسط شرکاء

3-تنظیم اساسنامه حداقل در دو نسخه و امضای ذیل تمام صفحات توسط کلیه ی شرکاء

4-تنظیم صورتجلسه ی مجمع موسسین حداقل در دو نسخه

5-فتوکپی مجوز در رابطه با موضوع موسسه در صورت لزوم

6-فتوکپی شناسنامه ی شرکا و در صورت لزوم فتوکپی پایان خدمت آن ها

تذکر:

-حداقل وجود دو نفر شریک در موسسه الزامی است.

-قید سرمایه به هر میزان در موسسه مجاز می باشد.

-امضای مدیر شعبه و فتوکپی شناسنامه وی و قید محل سکونت، در صورتیکه موسسه شعبه داشته باشد.

پس از ارائه مدارک لازم و پرداخت حق الثبت مربوط آگهی تاسیس موسسه توسط اداره ثبت شرکت ها صادر و جهت چاپ در روزنامه ی رسمی و روزنامه ی کثیرالانتشار توسط متقاضی ارسال می گردد.

یادآوری:

هر چند که در آئین نامه ی اصلاحی ثبت تشکیلات و موسسات غیر تجارتی مصوب سال 1337 و اصلاحات بعدی آن اشاره به نقل و انتقال سهم الشرکه، مواد تشکیل دهنده ی اساسنامه، موارد انحلال،ارکان موسسه و اختیارات آن ها و سایر مواردی که در عمل نیاز به رعایت آن ها محسوس می باشد، نگردیده است اما عملاَ می توان از قوانین و مقررات مربوط به شرکت های با مسئولیت محدود در خصوص موسسات غیر تجارتی بهره ی فراوان برد، بخصوص در مورد تنظیم صورتجلسات مربوط به موسسه.

اختراع در صورتی قابل حمایت است که به ثبت رسیده باشد. ثبت اختراع مستلزم تسلیم اظهارنامه به مرجع ثبت است.ثبت شرکت اظهارنامه ثبت اختراع باید در سه نسخه، به زبان فارسی و بدون لاک گرفتگی، قلم خوردگی و پاره گی تنظیم گردیده و پس از ذکر تاریخ، همه صفحات توسط متقاضی یا نماینده قانونی وی امضا گردد. چنانچه متقاضی اظهارنامه بیش از یک نفر باشد، اگر سهم هر یک مشخص نشود حقوق ناشی از اظهارنامه یا گواهی ثبت بالسویه خواهد بود.
مالک اظهارنامه به کسی اطلاق می گردد که اختراع به نام وی تقاضای ثبت می گردد، مالک (یا مالکین) اختراع می تواند شخص (یا اشخاص) حقیقی یا حقوقی (و یا هر دوی آن ها) باشد. (لازم به ذکر است چنانچه مالک اختراع یک شرکت یا موسسه، انجمن، سازمان، حزب، نهاد و ... باشد شخص حقوقی نامیده می شود) منظور از متقاضی یا متقاضیان ثبت، اعم از مالک یا نماینده ی قانونی (وکیل و...) می باشد و در صورت تعدد متقاضی ثبت، می بایست شخصی که به نمایندگی از سایرین حق مراجعه و مکاتبه با مرجع ثبت و انجام سایر تشریفات اداری لازم جز دریافت گواهی نامه اختراع را دارد با ذکر اقامتگاه تعیین گردد.

اظهارنامه ثبت اختراع باید حاوی نکات زیر باشد:

1-اسم،شماره ملی، نشانی، کد پستی، تابعیت وسمت متقاضی و در صورتی که متقاضی شخص است ذکر نام، نوع فعالیت، اقامتگاه، محل و شماره ثبت، تابعیت، مرکز اصلی و عندالزوم هر گونه شناسه دیگر آن الزامی است.

2-اسم، شماره ملی،نشانی و کد پستی نماینده قانونی متقاضی؛در صورت وجود

3-اسم،اقامتگاه و کد پستی شخص یا اشخاصی که صلاحیت دریافت ابلاغ ها در ایران را دارند،در صورتی که متقاضی مقیم ایران نباشد؛

4-اسم،نشانی و شغل مخترع،در صورتی که متقاضی شخص مخترع نباشد،

5-عنوان اختراع به نحوی که اختراع ادعایی را مشخص سازد و مشتمل بر کلماتی مثل"بهتر"و غیره نبوده و ترجیحاَ بین سه تا 10 کلمه باشد؛

6-تاریخ،محل و شماره اظهارنامه یا گواهی نامه اختراع در خارج،در صورت درخواست حق تقدم؛

7-اطلاعات مربوط به اظهارنامه اصلی در صورت تکمیلی بودن اختراع؛

8-تعداد صفحات توصیف،ادعاها،خلاصه توصیف اختراع و نقشه ها؛

9-تعیین طبقه اختراع بر اساس طبقه بندی بین المللی اختراعات؛-

طبق آیین نامه اجرایی قانون ثبت اختراعات پرونده هایی که در این اداره تشکیل می گردد و بر حسب محتویات پرونده و زمینه فعالیت صورت گرفته به 8 دسته تقسیم می گردد که به قرار ذیل می باشد:

الف:نیازهای انسانی    ب:انجام عملیات ترابری    ج:شیمی و متالوژی    د:منسوجات وکاغذ     ه:ساختمان

و:مهندسی،مکانیک،روشنایی...       ز:فیزیک        ی:برق

10-تعیین ضمائم.

مدارک زیر باید ضمیمه اظهارنامه ثبت اختراع شود:

1-توصیف اختراع؛

2-ادعا یا ادعاهای اختراع؛

3-خلاصه ای از توصیف اختراع؛

4-نقشه یا نقشه ها،در صورت لزوم؛

5-مدارک مثبت هویت متقاضی و مخترع؛

6-درخواست کتبی مبنی بر عدم ذکر اسم مخترع،چنانچه مخترع نخواهد اسم وی ذکر شود؛

7-مدارک مربوط به حق تقدم که باید همزمان با تسلیم اظهارنامه یا حداکثر ظرف 15 روز از آن تاریخ تسلیم شود؛

8-رسید مربوط به پرداخت هزینه های قانونی؛

9-مدارک نمایندگی،در صورتی که تقاضا توسط نماینده قانونی به عمل آید.

تبصره1:چنانچه اظهارنامه ثبت اختراع در زمان تقاضا فاقد شرایط مقرر در ماده 11 قانون باشد، مرجع ثبت از متقاضی دعوت خواهد کرد تا از تاریخ ابلاغ ظرف 30 روز اصلاحات لازم را انجام دهد و تاریخ تقاضا همان تاریخ دریافت اصلاحات مذکور خواهد بود.اگر در مهلت تعیین شده اصلاح صورت نگیرد،اظهارنامه کان لم یکن تلقی خواهد شد.این مهلت برای اشخاص مقیم خارج از کشور 60 روز می باشد.

تبصره 2:اگر در اظهارنامه به نقشه هایی اشاره شود که در آن درج یا ضمیمه نشده است مرجع ثبت از متقاضی دعوت می کند تا نقشه ها را در ظرف 30 روز ارائه دهد. در صورت ارائه،تاریخ دریافت نقشه ها، تاریخ تقاضا تلقی خواهد شد. در غیر این صورت، مرجع ثبت تاریخ تقاضا را همان تاریخ دریافت اظهارنامه قید نموده و اشاره  به نقشه ها را کان لم یکن تلقی خواهد کرد. این مهلت برای اشخاص مقیم خارج از کشور 60 روز می باشد.

ذیل اظهارنامه و سایر مدارک باید به امضاء مخترع یا مخترعین برسد و در صورتیکه مالک اختراع اشخاص حقوقی باشند باید بر طبق اساسنامه و آخرین وضعیت مدیران صاحب امضا توسط صاحبان امضا شرکت یا موسسه یا دانشگاه همه صفحات امضا و ممهور به مهر آن گردد. متقاضی ثبت اختراع تا زمانی که اظهارنامه او برای ثبت اختراع قبول نشده است می تواند آن را مسترد کند.

چنانچه در اظهارنامه به نقشه هایی اشاره شود که در آن درج یا ضمیمه نشده است،اداره مالکیت صنعتی از متقاضی دعوت می کند تا نقشه ها را ارائه دهد.اگر متقاضی دعوت را اجابت کرده و نقشه های مورد اشاره را ارائه نماید،اداره ی مذکور تاریخ دریافت نقشه را تاریخ تقاضا تلقی خواهد نمود. در غیر این صورت،تاریخ تقاضا را همان تاریخ دریافت اظهارنامه قید نموده و اشاره به نقشه ها را کان لم یکن تلقی خواهد کرد. 

لذا اداره مالکیت صنعتی تاریخ تقاضا را همان تاریخ دریافت اظهارنامه تلقی خواهد کرد مشروط بر این که اظهارنامه در زمان دریافت حاوی نکات زیر باشد:

الف-ذکر صریح یا ضمنی این نکته که ثبت یک اختراع تقاضا می شود.

ب-ذکر نکاتی که شناخت هویت متقاضی را میسر می کند.

ج-توصیف اجمالی اختراع

قابل توجه است طبق ماده ی 9 قانون ثبت اختراع،متقاضی می تواند همراه با اظهارنامه خود،طی اعلامیه ای حق تقدم مقرر در کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی مورخ 1261 هجری شمسی(20 مارس 1883 میلادی)و اصلاحات بعدی آن را درخواست نماید.حق تقدم می تواند بر اساس یک یا چند اظهارنامه ملی یا منطقه  ای یا بین المللی باشد که در هر کشور یا برای هر کشور عضو کنوانسیون مذکور تسلیم شده است.درصورت درخواست حق تقدم:

الف-اداره مالکیت صنعتی از متقاضی می خواهد ظرف مدت معین،رونوشت اظهارنامه ای را ارائه دهد که توسط مرجع ثبت اظهارنامه ای که مبنای حق تقدم است،گواهی شده باشد.

ب-با پذیرش درخواست حق تقدم حمایت های مذکور در کنوانسیون پاریس شامل آن خواهد بود.

در صورت عدم مراعات شرایط مندرج در این ماده و مقررات مربوط به آن،اعلامیه مذکور کان لم یکن تلقی می شود.

مالیات شرکت های تجاری و غیر تجاری به مثابه یک نوع هزینه اجتماعی است که آحاد یک ملت در راستای بهره وری از امکانات و منابع یک کشور موظفند آن را پرداخت نمایند تا توانایی های جایگزینی این امکانات و منابع فراهم شود. ثبت شرکت به بیانی دیگر، مالیات انتقال بخشی از درآمدهای جامعه به دولت و یا بخشی از سود فعالیت های اقتصادی است که نصیب دولت می گردد زیرا ابزار و امکانات دست یابی به درآمدها و سودها را دولت فراهم ساخته است.

انواع مالیات ها در ایران به دو دسته مالیات های مستقیم و مالیات های غیر مستقیم تقسیم می شوند:

دسته اول: مالیات های مستقیم

مالیات های مستقیم مالیات هایی هستند که به طور مستقیم از دارایی درآمد افراد وصول و شامل مالیات بر درآمد می باشد.

الف: مالیات بر دارایی:

1. مالیات بر ارث
2. حق تمبر

ب: مالیات بر درآمد:

1. مالیات بر درآمد اجاره املاک
2. مالیات بر درآمد کشاورزی
3. مالیات بر درآمد حقوق
4. مالیات بر درآمد مشاغل
5. مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی
6. مالیات بر درآمد اتفاقی

دسته دوم: مالیات های غیر مستقیم

مالیات های غیر مستقیم که بر قیمت کالاها و خدمات اضافه شده و به مصرف کننده تحمیل می گردد بر دو نوع است:

الف:مالیات بر واردات

1. سود بازرگانی
2. %30 از مبلغ اتومبیل های وارداتی
3. %15 حق ثبت

ب: مالیات بر مصرف و فروش

1. مالیات بر فرآورده های نفتی
2. مالیات تولید الکل طبی و صنعتی
3. مالیات نوشابه های غیر الکلی
4. مالیات فروش سیگار
5. مالیات اتومبیل
6. %15 مالیات اتومبیل های داخلی
7. مالیات فروش خاویار
8. مالیات حق اشتراک تلفن خودکار و خدمات بین الملل
9. مالیات ضبط صوت و تصویر

مطابق قانون، افراد و شرکت ها موظف به پرداخت مالیات تعیین شده هستند. در غیر این صورت از تسهیلات، مزایا و معافیت های قانونی که برای آن ها در نظر گرفته شده محروم خواهند شد و ضمناً مشمول جرایم مالیاتی خواهند شد. همه شرکت ها و موسسات تجاری و انتفاعی که در اداره ثبت شرکت ها به ثبت رسیده و شماره ثبت دارند مشمول بر مالیات بر درآمد هستند.

شرکت های تجارتی مشول مالیات را می توان به شرح ذیل طبقه بندی نمود:

الف-شرکت هایی که صد در صد سرمایه آن ها متعلق به دولت یا شهرداری ها می باشد.
این شرکت ها مکلفند در ظرف چهار ماه بعد از سال مالی ترازنامه و حساب سود و زیان خود را به حوزه مزبور ارائه و مالیات متعلقه را پرداخت نمایند و از کل درآمد مشمول مالیات، به نرخ 25% به عنوان مالیات اخذ می شود و از جمع درآمد پس از کسر 25% مالیات مزبور نسبت به بقیه نرخ ماده 131 قانون مالیات های مستقیم مالیات تعلق می گیرد.

در صورتی که شرکت تجارتی، سهامداران متعدد دولتی داشته باشد بقیه درآمد به نسبت سهام آنان تقسیم و سهم هر یک از آنان به طور مجزا مشمول مالیات به نرخ ماده 131 خواهد بود(مستفاد از ماده 105 ق.م.م). شرکت های دولتی فوق الذکر از معافیت های مالیاتی (به استثنای معافیت کشاورزی) استفاده نمی کنند.

توضیح آنکه شرکت های غیر دولتی از معافیت های مقرر در قانون مالیات ها استفاده می نمایند و برای سازمان گسترش مجوز خاصی به تصویب رسیده که به موجب آن، سازمان گسترش و صنایع ایران و شرکت های تابعه آن مشمول معافیت مقرر در مواد 132 و 138 ق.م.م. بر حسب مورد می باشند(ماده 105 ق.مم 27/11/1380) چنانچه صورت های مالی، مورد رسیدگی سازمان حسابرسی دولتی قرار گرفته و به تایید مجمع عمومی نیز برسد و در موعد مقرر ارائه گردد از نظر مالیاتی محتاج به رسیدگی مجدد نخواهد بود.

ب-شرکت هایی که قسمتی از سرمایه آن ها به طور مستقیم متعلق به دولت یا شهرداری ها می باشد.
این شرکت ها را می توان به دو دسته تقسیم کرد:
اول-سهام دولت بیش از 50% می باشد.
این شرکت ها نیز مکلفند ترازنامه و حساب سود و زیان خود را ظرف چهار ماه پس از پایان سال مالی به حوزه مالیاتی محل مرکز اصلی شرکت تسلیم و مالیات متعلقه 25% به نسبت درآمد سهم دولت بوده و بقیه به نرخ ماده 131 ق.م.م خواهد بود و چنانچه سهم الشرکه دولت به چند شرکت تعلق داشته باشد. سهم مزبور به نسبت سهام شرکت ها تقسیم شده و مالیات بر اساس ماده 131 مذکور محاسبه می شود.

دوم-سهام دولت معادل 50% و یا کمتر در شرکت باشد.
در این صورت سهم دولت از معافیت مالیاتی برخوردار نبوده ولی سهم بخش خصوصی از معافیت مالیاتی منتفع می گردد. ضمناً این قبیل شرکت ها مکلف به تسلیم اظهارنامه مالیاتی می باشند.

ج-شرکت هایی که اموال آنان به حکم قانون و یا دادگاه صالح ملی مصادره شده و به عنوان شرکت دولتی شناخته شده باشند.(ماده 4 قانون محاسبات عمومی)
این شرکت ها از نظر مالیاتی تابع مقررات حاکم بر شرکت های دولتی می باشند(بند 2 ماده 2 ق.م.م)

د-سایر اشخاص حقوقی: شرکت های سهامی عام و خاص، مختلط سهامی و شرکت های تعاونی و اتحادیه آن ها، شرکت با مسئولیت محدود، تضامنی، نسبی، مختلط غیر سهامی
در این شرکت ها 10 % از کل درآمد به عنوان مالیات شرکت، محاسبه و وصول شده و از کل درآمد مشمول مالیات پس از کسر 10% نسبت به بقیه به شرح زیر عمل خواهد شد:

اول-شرکت های سهامی-مختلط سهامی-تعاونی و اتحادیه آن ها

• از درآمد سهم صاحبان سهام بی نام و نرخ ماده 131 ق.م.م
• از اندوخته سهم صاحبان سهام با نام و شرکای ضامن و یا اعضاء شرکت های تعاونی به نسبت سهم هر یک از آن ها به نرخ ماده 131 ق.م.م
• از بقیه درآمد مشمول مالیات اعم از سود تقسیم شده یا تقسیم نشده به نسبت هر یک از آن ها به نرخ ماده 131 ق.م.م

شرکت هایی که سهام آن ها از طرف هیات پذیرش بورس، برای معامله در بورس، قبول شده است از سال پذیرش تا سالی که از فهرست نرخ ها در بورس، حذف نشده اند چنانچه کلیه نقل و انتقال سهام خود را از طریق کارگزاران بورس انجام داده و مراتب را نیز در دفاتر مربوطه ثبت نمایند. معادل ده درصد(10%) مالیات آن ها بخشوده می شود.

تبصره: "ماده 143 برای رونق بازار بورس مقرر می دارد که از هر نقل و انتقال سهام شرکت ها و همچنین سایر اوراق بهاداری که در بورس معامله می شوند مالیات مقطوعی به میزان 5/0 % فروش سهام و حق تقدم سهام را وصول کرده و به حساب تعیین شده سازمان امور مالیاتی کشور واریز نموده و رسید آن را ظرف 10 روز از تاریخ انتقال سهام به انضمام فهرست تعداد و مبلغ فروش سهام مورد انتقال به اداره امور مالیاتی محل ارسال نمایند.

دوم- شرکت های با مسئولیت محدود- تضامنی- نسبی- مختلط غیر سهامی
پس از کسر 25% از کل درآمد به عنوان مالیات شرکت،بقیه درآمد مشمول مالیات به نسبت سرمایه یا سهم الشرکه یا به نسبتی که در اساسنامه تعیین گردیده تقسیم و سهم هر یک به طور جداگانه مشمول مالیات به نرخ ماده 131 خواهد بود.

ه- مالیات موسسات غیر تجارتی

به موجب تبصره 1 ماده 105 ق.م.م در مورد اشخاص حقوقی ایرانی غیر تجارتی که به منظور تقسیم سود تاسیس نشده اند در صورتی که دارای فعالیت انتفاعی باشند از ماخذ کل درآمد مشمول مالیات فعالیت انتفاعی آن ها مالیات به نرخ مقرر در این ماده وصول می شود.

وظایف و تکالیف اشخاص حقوقی درباره امور مالیاتی خود عبارتند از:
1-ارائه اظهارنامه ی مالیاتی موضوع ماده 110
طبق ماده 110: "اشخاص حقوقی مکلف اند اظهارنامه،ترازنامه، حساب سود و زیان متکی به دفاتر اسناد و مدارک خود را حداکثر تا چهار ماه پس از سال مالیاتی همراه با فهرست هویت شرکاء و سهامداران و حسب مورد، میزان سهم الشرکه یا تعداد سهام و نشانی هر یک از آن ها را به اداره مالیاتی که فعالیت اصلی شخص حقوقی در آن واقع است ارائه و مالیات متعلق را پرداخت نمایند. پس از ارائه اولین فهرست مزبور ارائه فهرست تغییرات در سنوات بعد کافی خواهد بود.

محل ارائه اظهارنامه و پرداخت مالیات اشخاص حقوقی خارجی و موسسات مقیم خارج از ایران که در ایران دارای اقامتگاه یا نمایندگی نمی باشند تهران می باشد.

تبصره:اشخاص حقوقی نسبت به درآمدهایی که طبق مقررات این قانون نحوه دیگری برای تشخیص آن مقرر شده است مکلف به تسلیم اظهارنامه مالیاتی جداگانه که در فصل های مربوط پیش بینی شده است نیستند.

2-پرداخت حق تمبر
شرکت ها در هنگام ثبت می بایست مالیات دو در هزار حق تمبر خود را پرداخت کنند.همچنین شرکت هایی که سرمایه خود را افزایش می دهند می بایست در هنگام ثبت صورتجلسه افزایش سرمایه اقدام به ابطال تمبر جهت پرداخت مالیات دو در هزار شرکت نمایند.

3-ارائه لیست حقوق دیگران
شرکت ها موظفند لیست افرادی که از شرکت حقوق دریافت می کنند را با مشخص نمودن میزان حقوق دریافتی آن به اداره امور مالیاتی محل شرکت تسلیم کرده و مالیاتی که طبق ماده 85 قانون مالیات های مستقیم به آن تعلق گرفته است را پرداخت نمایند.

4-پلمپ دفاتر قانونی
کلیه اشخاص حقوقی می بایست پیش از شروع سال مالی جدید به انجام پلمپ دفاتر در اداره ثبت شرکت ها مبادرت نمایند.

چنانچه شرکت ها در مهلت معین شده اظهارنامه مالیاتی موضوع ماده 110 قانون مالیات های مستقیم را ارائه کنند ظرف مدت یک سال اظهارنامه ارائه شده و سوابق شرکت بررسی می شود و میزان مالیات تخصیص یافته به شرکت اعلام می گردد و در صورتی که اظهارنامه مالیاتی ارائه نشده باشد این بررسی و تعیین مالیات شرکت پنج سال طول خواهد کشید.

لازم به توضیح است در صورتی که شرکت ها در موعد تعیین شده اظهارنامه مالیاتی، ترازنامه، صورتحساب سود و زیان و دفاتر قانونی (روزنامه و کل) و اسناد مدارک لازم را به اداره دارایی ارائه نمایند رسیدگی به مالیات شرکت از طریق دفاتر ارائه شده انجام خواهد شد و اگر شخص حقوقی اظهارنامه مالیاتی و اسناد و مدارک مذکور در بند فوق را در موعد تعیین شده ارائه ننماید و به انجام سایر وظایف مالیات تعیین شده نیز اقدام نکند رسیدگی از طریق علی الراس انجام خواهد شد.

شرکت تضامنی شرکتی است که در تحت اسم مخصوص برای امور تجارتی بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود. گرفتن کارت بازرگانی فوری اگر دارایی شرکت برای تادیه تمام قروض کافی نباشد هر یک از شرکاء مسئول پرداخت تمام قروض شرکت است. هر قراری که بین شرکاء برخلاف این مورد، مقابل اشخاص ثالث کان لم یکن خواهد بود.

در اسم شرکت تضامنی باید عبارت (شرکت تضامنی) و لااقل اسم یک نفر از شرکاء ذکر شود. در صورتی که اسم شرکت مشتمل بر اسامی تمام شرکاء نباشد باید بعد از اسم شریک یا شرکایی که ذکر شده است عبارتی از قبیل (و شرکاء) یا (و برادران) قید شود.
شرکت تضامنی وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی تادیه و سهم الشرکه غیر نقدی نیز تقویم و تسلیم شده باشد.

مدارک لازم برای ثبت شرکت تضامنی:

-دو نسخه اساسنامه تکمیل شده
دو نسخه شرکتنامه تکمیل شده
-دو نسخه تقاضانامه تکمیل شده
-اصل مجوز فعالیت از مراجع ذی ربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
-تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه ی شرکاء،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از 12 نفر باشند)
-تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام های پیشنهادی و همچنین فیش واریزی
-اصل گواهی عدم سوءپیشینه جهت امضای هیئت مدیره،مدیر عامل
-دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره
-دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسسین
-اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که ثبت شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

مراحل ثبت

1.تکمیل دو برگ تقاضانامه و دو برگ شرکتنامه رسمی

2.تهیه و تنظیم دو جلد اساسنامه شرکت و امضای ذیل کلیه صفحات توسط تمامی شرکاء

3.مراجعه به سامانه ثبت شرکت ها 

4.تکمیل اطلاعات خواسته شده در سامانه و انتخاب 5 نام به ترتیب اولویت.
نام های انتخابی باید دارای شرایط ذیل باشد:
الف) دارای معنا و مفهوم باشد. ب) با فرهنگ اسلامی مطابقت داشته باشد.ج)سابقه ثبت نداشته باشد

5.کارشناس مربوطه با بررسی نام های انتخابی ،نسبت به انتخاب و تعیین یک نام اقدام خواهد کرد.

6.سپس کارشناس حقوقی به بررسی اطلاعات وارد شده می پردازد، اگر دارای نقص باشد برای شما درسامانه ابلاغ رفع نقص ارسال می گردد و باید نقص را رفع نمایید ودر صورت عدم نقص اطلاعات، آن را تاًیید می کند.

7. پس از پذیرش اینترنتی، باید نسخ اصلی صورت جلسات تنظیمی و ضمائم آن ها را از طریق باجه های پست به صورت سفارشی به آدرس ذکر شده در تاًییدیه ی پذیرش ارسال نمایید.

8.با تکمیل فرم ها و ارسال آن به اداره ی ثبت شرکت ها اگر صورتجلسه ی شما دارای نقص باشد، برای شما ابلاغ رفع نقص ارسال می شود و باید رفع نقص نمایید و در حالتی دیگر حتی ممکن است صورتجلسه ی شما رد شود که در این حالت دلایل رد صورتجلسه طی ابلاغیه ای به شما اعلام می گردد تا نسبت به صدور صورتجلسه ی جدید اقدام نمایید.

9- چنانچه صورتجلسه شما مورد پذیرش قرار گرفت، مسئول اداره، دستور ثبت در دفتر ثبت شرکت ها را صادر می نماید و مشخصات محتویات در دفاتر مخصوص ثبت می شود. مسئول دفتر شروع به ثبت و پیش نویس آگهی تاسیس شرکت در دفتر ثبت شرکت ها می نماید. کارت شناسایی متقاضیان را اخذ می کند و آن را با مشخصات مندرج در شرکتنامه  تطبیق می دهد. احراز هویت متقاضیان ،اخذ امضا از متقاضیان در ذیل ثبت در دفتر، تصدیق متقاضیان تحت عنوان ثبت با سند برابر است، نوشتن شماره ی ثبت در اظهارنامه و شرکتنامه ی شرکت از سایر اقدامات مسئول دفتر می باشد.

مسئول ثبت دفتر، تشکیل پرونده داده و در روی آن از لحاظ تکمیل امضاگواهی می نماید. یک نسخه اساسنامه و شرکتنامه و اظهارنامه، تحویل موسسین می گردد و نسخه ی دیگر اظهارنامه و اساسنامه و شرکتنامه و پیش نویس آگهی را که تشکیل پرونده گردیده، جهت تحریر به اتاق تایپ ارسال می دارد

10- درج در روزنامه کثیرالانتشار و روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران.
پس از تشکیل شرکت تضامنی نسبت به تعیین حوزه مالیاتی و تشکیل پرونده دارایی، تهیه دفاتر قانونی و پلمپ دفاتر و اخذ کد اقتصادی اقدام نمایید.

شرکت هلدینگ (مادر)، شرکتی است که تمامی سهام داران حق رای (سهام عادی و انواع خاصی از سهام ممتاز) شرکت دیگری را در اختیار داشته باشد و در این حالت به شرکت مملوک، شرکت فرعی تملیک شده گویند. ثبت شرکتها همچنین شرکت های فرعی یک سیستم هلدینگ تحت عنوان شرکت های وابسته یا شرکت های عملیاتی نیز شناخته می شوند. این شرکت ها هویت قانونی خودشان را بعنوان شرکت های مجزا حفظ می کنند، اما کنترل هر شرکت فرعی موجب حفظ اختیار تعیین هیات مدیره، مدیریت، توانایی خرید و فروش سهام و اوراق قرضه آن می شود.

این نوع شرکت، شرکتی سهامی است که دارای شرکتهای زیر مجموعه دیگر بوده و کنترل شرکت های زیر مجموعه به طور مستقیم زیر نظر مدیران و هیات وزیره شرکت اصلی است که با خریدن بخش عمده ای از سهام  شرکت دیگر می تواند در ان شرکت حق رأی داشته باشد.

فعالیت اصلی آنها خرید سهام بیش از 50 درصد سهام شرکتهای دیگر است. اگر به منظوری غیر از کنترل کردن، سهام سایر شرکتها را خریداری کنند، شرکت کنترل کننده محسوب نمی شود.

هلدینگ ها از طریق کنترل شرکتهای خود می توانند به هم افزایی و سود بیشتر برسند اما در عوض هزینه سربار آنها به مراتب بیشتر است چون مدیریت شرکتهای تابعه چندان هم ارزان نیست. لذا هم ممکن است به سود برسند و هم ممکن است  ضرر کنند. در این شرکتها امکان استفاده از منابع بین شرکتها و به اشتراک گذاشتن توانمندی ها، صرفه جویی در مقیاس در عین حال قدرت انعطاف پذیری بالا خصوصاَ در شرکتهای مادر (هلدینگ) تخصصی، مزیتی است که در شرایط برابر، شرکتهای دیگر از آن بی بهره اند.

در ایران به دلیل فقدان قوانین جامع در زمینه شرکتهای هلدینگ (مادر)، اصطلاح این شرکت و شرکت سرمایه گذاری را به یک شکل به کار میبرند در حالیکه از نظر حقوقی ساختار این دو شرکت از هم متمایز است. شرکتهای سرمایه گذاری، نهادی سود آفرین در امر خرید و فروش سهام هستند اما شرکت مادر نهادی است که اداره  شرکتهای تابعه را به عهده دارد.

شرکتهای هلدینگ (مادر) دو ویژگی دارند:

1. شرکت کنترل کننده: یک نوع از شرکتهای مادر، شرکتهای سهامی هستند که علاوه بر عملیات بازرگانی، بخشی از سرمایه خود را صرف خرید سهام در شرکتهای دیگری می نمایند.
2. شرکت دارنده: شرکتهای سهامی هستند که تمام سرمایه خود را صرف خرید سهام در شرکت های دیگر می نمایند و فعالیت بازرگانی ندارند.

در مجموع، چهار نوع شرکت هلدینگ (مادر) وجود دارد: هلدینگهایی که از یک شرکت بزرگ ایجاد شدند. هلدینگهای محصولی، که همه ی شرکتهای آن یک نوع محصول را تولید می کنند. یک نوع دیگر از شرکتهای هلدینگ، زنجیره تأمین هستند که همه ی شرکتهای آنها در راستای رسیدن به یک هدف مشترک فعالیتهای گوناگون را انجام می دهند. و نوع آخر شرکتها ی مادر، هلدینگهای مختلط اند یعنی شرکتهایی با فعالیتهای مختلف.

مطابق مصوبه مورخ 15/2/1386 هیأت مدیره سازمان بورس و اوراق بهادار حداقل سرمایه شرکتهای هلدینگ اینگونه تعیین شده است: "در شرکتهای مادر از نوع سهامی خاص پنجاه میلیارد ریال و در شرکتهای مادر از نوع سهامی عام یکصد میلیارد ریال"

مدارک لازم جهت ثبت شرکت هلدینگ (مادر) به شرح ذیل می باشد:

1. آگهی تاسیس شرکت مادر
2. مدارک ثبت شرکت های زیر مجموعه
3. کپی مدارک هویتی نماینده های زیر مجموعه
4. عدم سوء پیشینه نماینده های زیر مجموعه

برای تأسیس شرکت هلدینک مانند سایر شرکتها نیاز به طی مراحلی است که به طور اختصار آنها را عنوان می کنیم.

برای ورود شرکت مادر در سازمان بورس و اوراق بهادار، تقاضای مجوز تأسیس شرکت مادر به معاونت نظارت بر نهادهای مالی سازمان بورس ارسال می شود. سازمان در مرحله بعد نامه ای مبنی بر اجازه تأسیس شرکت مادر و ثبت نزد مرجع ثبت شرکتها صادر می کند. بعد از ثبت نهاد مالی در ثبت شرکتها، شرکت ثبت شده مدارک لازم را جهت ثبت نزد سازمان بورس ارایه می نماید و در صورت احراز شرایط، مجوز فعالیت برای شرکت صادر می گردد.

مراحل دریافت مجوز برای ثبت شرکت مادر:

_ متقاضی ابتدا باید درخواست خود را طبق فرم "تقاضای صدور مجوز تأسیس شرکت مادر" به همراه فرم "پرسشنامه مشخصات داوطلب سمت مدیر عاملی یا عضویت در هیأت مدیره نهاد مالی" تکمیل شده توسط اعضای هیأت مدیره و مدیر عامل پیشنهادی برای مدیریت نظارت بر  نهادهای مالی سازمان بورس اوراق بهادار ارسال  کند. سازمان پس از بررسی مدارک اگر کامل باشند، موافقت اصولی خود را با تأسیس شرکت ابلاغ می کند.

_ در صورت موافقت اصولی، شرکت مستلزم است مدارک اعلام شده توسط سازمان را ظرف مهلت مقرر تکمیل نماید. بعد از تکمیل مدارک مورد نظر سازمان نامه ای مبنی بر اجازه تأسیس شرکت و ثبت نزد مرجع ثبت شرکتها را صادر خواهد کرد.

_ بعد از اعلام موافقت با تأسیس شرکت، متقاضی باید طی مهلت مقرر شرکت را نزد مرجع ثبت شرکتها به ثبت رسانده، مستندات مربوطه را به سازمان ارایه دهد.

بعد از ثبت نهاد مالی نزد مرجع ثبت شرکتها و موسسات غیر تجاری، شرکت مدارک لازم را برای ثبت نزد سازمان ارایه می نماید و در صورت احراز شرایط مجوز فعالیت، مجوز فعالیت برای شرکت صادر می گردد.

مزایای سرمایه گذاری در شرکت هلدینگ:

_ بردن سرمایه به سمت شرکت های هلدینگ باعث می شود تنوع سرمایه ایجاد شود.داشتن تنوع در سرمایه یکی از توصیه های کارشناسان سرمایه گذاری است. تنوع در سرمایه امکان بالاتر رفتن سرمایه را بیشتر می کند.

_ باز پرداخت وامهای دریافتی توسط شرکت هلدینگ از طریق سرمایه شرکتهای فرعی.

_ در این شرکتها از اتخاذ سیاستهای دست و پا گیر خبری نیست، شرکتها می توانند برای تمام مجموعه های تحت نظر خود و کوچکتر سیاستهای یکسان در نظر بگیرند.

_ بهره مندی از معافیتهای مالیاتی

_محفوظ ماندن شخصیت حقوقی شرکتهای تابعه

_ این شرکتها عموماَ محصولی تولید نمی کنند. فقط وسیله ای برای مالکیت سهام سایر شرکتها هستند. برای همین دردسرهای تولید یا خدمات کمتر گریبان سرمایه گذاران این شرکتها را می گیرد.

_ کنترل با مالکیت محدود و تفکیک حقوقی

_از برجستگی های این شرکتها این است که از سایر شرکتها با ریسکهای معمولی در سرمایه گذاری روبه رو می شوند. تنها ریسک آن، سرمایه ای است که سرمایه گذاری شده که ممکن است بازگشت داده نشود.

_ امکان رعایت قوانین مختلف در کشورهای دیگر به خاطر وجود شخصیت حقوقی مستقل شرکتهای تابعه.

چند نمونه از مستندات قانونی صدور مجوز تأسیس و فعالیت شرکتهای مادر:

_ قانون بازار اوراق بهادار. مصوب آذر 1384 مجلس شورای اسلامی

_ آیین نامه اجرایی قانون بازار اوراق بهادار مصوب 3/4/ 1386 هیأت وزیران

_ اساسنامه نمونه شرکتهای هلدینگ

_ دستورالعمل تأیید صلاحیت حرفه ای مدیران نهادهای مالی مصوب 6/9/86 هیأت مدیره سازمان بورس.

بر اساس دستورالعمل نحوه صدور مجوز و نظارت بر فعالیت "شرکت های بازاریابی شبکه ای" که از سوی معاونت توسعه بازرگانی داخلی وزارت بازرگانی تصویب و ابلاغ شده است هزینه پلمپ دفاتر ، هر گونه فعالیت بازاریابی شبکه ای باید در قالب شرکت و با مجوز وزارت بازرگانی صورت گیرد و از فعالیت شرکت ها و صنوف فاقد مجوز جلوگیری به عمل خواهد آمد.

 به موجب ماده 1 دستورالعمل مذکور، مفاهیم فوق به شرح ذیل تعریف می گردد.

• بازاریابی شبکه ای:
  بازاریابی شبکه ای عبارت است از ارائه خدمات واسطه گری به صورت شبکه ای به نحوی که خریداران کالا به بازاریابی و جذب خریداران جدید اقدام کنند و درصدی از قیمت فروش کالا به وسیله بازاریابان زیر مجموعه شبکه متصل به خود را از صاحب کالا به عنوان پاداش یا پورسانت خدمات بازاریابی دریافت کنند.
  تبصره: کالاهای قابل عرضه توسط بازاریابان شبکه ای با اخذ تاییدیه کمیته نظارت می تواند از تنوع و تعدد برخوردار باشد.
• بازاریاب:
  بازاریاب عبارت است از یک شخص حقیقی که به عملیات واسطه گری(دلالی) انواع کالاها از طریق تبلیغات و یا سایر طرق و وسایل قانونی می پردازد و به جذب مشتری و فروش آن ها اشتغال دارد.
• شرکت بازاریابی شبکه ای:
  شرکتی است که به فعالیت بازاریابی شبکه ای مطابق تعریف بند ا فوق برای خود یا به نمایندگی از صاحب کالا و یا از طرف نمایندگی رسمی فروش او اقدام می کند.
  به موجب ماده 2،شرایط و مدارک مورد نیاز برای دریافت مجوز فعالیت بازاریابی شبکه ای از مرکز امور اصناف و بازرگان به شرح ذیل است

شرایط و ضوابط:
-ارائه طرح توجیهی تجاری و برنامه های عملیاتی پیش بینی شده شرکت متقاضی
تبصره 1: شیوه و ساختار فنی طرح تجاری شرکت باید شفاف،مستند،قابل ارزیابی و نظارت بوده و دارای توجیه اقتصادی باشد.طرح تجاری شرکت باید قبل از شروع فعالیت به تصویب کمیته نظارت برسد و هر گونه فعالیت بر خلاف طرح تجاری مصوب کمیته نظارت ممنوع بوده و در صورت بی توجهی به تذکر کمیته نظارت،مجوز فعالیت شرکت توسط مرکز امور اصناف و بازرگانان لغو یا ابطال خواهد شد.

تبصره 2: در صورت موافقت مقدماتی کمیته نظارت با طرح ارائه شده و پیش نویس اساسنامه و اظهارنامه ثبت شرکت، متقاضیان می توانند به ثبت شرکت اقدام نمایند.
مرکز امور اصناف و بازرگانان مسوول صدور موافقت مقدماتی و همچنین مجوز فعالیت بازاریابی شبکه ای پس از تایید کمیته نظارت است.

مراحل صدور مجوز فعالیت شرکت بازاریابی شبکه ای:

1. متقاضیان تاسیس و دریافت مجوز فعالیت بازاریابی شبکه ای درخواست کتبی خود را همراه مدارک مندرج در ماده ی 2 این دستورالعمل به مرکز امور اصناف و بازرگانان ارائه می کنند.
2. مدارک ارائه شده توسط متقاضیان به منظور رسیدگی به کمیته نظارت تحویل داده می شود.
3. کمیته نظارت اقدام به رسیدگی به مدارک واصله از مرکز امور اصناف و بازرگانان می کند و در صورت تایید صلاحیت، مراتب را برای صدور موافقت مقدماتی به مرکز امور اصناف و بازرگانان اعلام می کند.
   مرکز امور اصناف و بازرگانان پس از اخذ تاییدیه صلاحیت از کمیته نظارت به صدور موافقت مقدماتی برای متقاضیان اقدام می کند.

کمیته نظارت پس از بررسی و احراز شرایط و ضوابط لازم مندرج در ماده 2 توسط متقاضی،به ارایه تاییدیه برای صدور مجوز فعالیت بازاریابی شبکه ای به مرکز امور اصناف و بازرگانان اقدام می کند.

تمامی شرکت های دارای مجوز فعالیت از مرکز امور اصناف و بازرگانان مجاز به فعالیت در چارچوب اساسنامه و طرح تجاری مصوب کمیته نظارت خواهند بود و اجازه تاسیس دفتر،تبلیغات و برگزاری سمینارهای تبلیغی با رعایت سایر قوانین و مقررات کشور را خواهند داشت.

مرکز امور اصناف و بازرگانان می تواند شرکت های دارای مجوز را بر اساس معیارهایی که توسط کمیته نظارت تصویب می شود و به اجرا گذاشته خواهد شد، رتبه بندی کند و نتایج آن را به اطلاع مردم برساند.

متقاضیان تاسیس شرکت بازاریابی شبکه ای باید تقاضای خود را همراه با مدارک و اطلاعات ذیل به دبیرخانه تحویل دهد.

1-تکمیل فرم شماره 1 حاوی اطلاعات مرتبط با اعضای متقاضی تاسیس شرکت بازاریابی شبکه ای و نحوه فعالیت آن
2-تکمیل فرم شماره 2 حاوی اطلاعات مربوط به طرح پرداخت حق الزحمه بازاریابان
3-تکمیل فرم شماره 3 حاوی اطلاعات مربوط به امور مالی تاسیس بازاریابی شبکه ای
4-تکمیل فرم شماره ی 4 حاوی اطلاعات پیوست اعم از کاتالوگ ها،سایر اوراق و اسناد مد نظر متقاضی بازاریابی شبکه ای
5-ارائه مجوزهای لازم در خصوص کالاهای مد نظر در طرح بازاریابی شبکه ای از مراجع ذی ربط (در صورت لزوم)
6-بیان شفاف و دقیق شرایط و ابزار بازاریابی، فروش، توزیع، عودت، تبلیغ، آموزش، اطلاع رسانی، همه پرداخت ها و دریافت ها، شرایط قرارداد بازاریابان و اخذ و رسیدگی شکایات؛
7-بیان فرآیند بازاریابی و طرح تجاری به صورت شفاف، مستند، قابل ارزیابی و نظارت و دارای توجیه اقتصادی

فعالیت بازاریابی شبکه ای شرکت باید صرفاَ به عنوان تنها فعالیت مجاز شرکت در اساسنامه قید شده باشد.

شرایط ادامه فعالیت شرکت:
شرکت موظف است حداکثر ظرف 10 روز پس از درخواست مشتریان، وجه یا کالای مورد تعهد را تامین کند و حق ندارد مشتریان یا بازاریابان را مجبور کند پاداش مورد تعهد را از کالایی خاص انتخاب کنند مگر آنکه این موضوع قبلاَ در طرح تجاری شرکت به صراحت قید شده باشد.کمیته نظارت می تواند پس از دریافت اولین شکایت در مورد پرداخت نشدن پاداش و یا عدم تحویل کالای مشتری یا بازاریاب به بررسی موضوع اقدام و در صورت تایید آن، اخطاریه ای پنج روزه را از طریق مرکز امور اصناف و بازرگانان برای شرکت مورد نظر صادر کند. در صورت بی توجهی شرکت به اخطاریه صادره، مرکز امور اصناف و بازرگانان می تواند به توقف فعالیت آن اقدام کند.

تبصره: در صورتی که مشتریان یا بازاریابان داوطلبانه به دریافت وجوه یا کالای مورد تعهد شرکت در موعد مقرر اقدام نکنند،هیچ گونه سود یا خسارتی علاوه بر تعهد شرکت به آنان پرداخت نخواهد شد.

نکته:
_مدیر عامل و اعضای هیات مدیره شرکت باید حداقل دارای مدرک لیسانس یا معادل آن باشند. (ماده 2)
_حداقل سرمایه برای ثبت شرکت های بازاریابی شبکه ای 400.000.000 ریال است.

ماده 1 قانون ثبت علایم تجاری و اختراعات در تعریف علامت تجاری مقرر می دارد: "علامت تجاری عبارت است از هر قسم علامتی اعم از نقش- اخذکارت بازرگانی فوری تصویر-رقم-حرف-عبارت-مهر-لفاف و غیر آن که برای امتیاز و تشخیص محصول صنعتی،تجاری یا فلاحتی اختیار می شود. ممکن است یک علامت تجاری برای تشخیص امتیاز محصول جماعتی از زارعین یا ارباب صنعت و یا محصول یک شهر و یا یک ناحیه از مملکت اختیار شود."

در حقوق ایران، حق استعمال انحصاری علامت فقط به کسی تعلق دارد که علامت را به ثبت رسانیده است (مستفاد از ماده ی 2 ق.ث.ع.و.ا) ثبت علامت تجارتی اختیاری است مگر در مواردی که قانون، ثبت آن را الزامی دانسته باشد (مستفاد از تبصره 1 ماده 2 ق.ث.ع.و.ا).

مدت اعتبار علامت ثبت شده:

مدت اعتبار علامت ثبت شده به موجب ماده ی 14 قانون ثبت علایم تجاری ده سال تعیین شده است و تمدید اعتبار آن برای دوره های بعدی بلامانع است. علامت ثبت شده در ایران از تاریخ تسلیم اظهارنامه مورد حمایت قرار می گیرد و مدت اعتبار ثبت ده سال است ولی صاحب علامت می تواند هر ده سال به ده سال تقاضای تجدید ثبت علامت را بنماید.

ماده ی 20 آیین نامه ثبت علایم مقرر می دارد: هر صاحب علامت یا قایم مقام یا نماینده قانونی او می تواند ثبت علامت را تا شش ماه بعد از انقضاء مدت اعتبار آن هر ده سال یک بار تجدید نماید.
تقاضای تجدید ثبت باید در دو نسخه به امضاء صاحب علامت و یا قایم مقام یا نماینده قانونی او رسیده و نمونه علامت در روی آن الصاق شود. تجدید ثبت با تادیه همان حقوق و مخارجی به عمل می آید که برای ثبت علامت مقرر است.

تجدید ثبت دنباله ی ثبت اصلی در دفتر ثبت علایم به عمل خواهد آمد. هر گاه در موقع تجدید ثبت تغییری در علامت داده شود مقررات مربوط به تغییرات از هر حیث باید کلاَ رعایت شود. تجدید ثبت در صورتی که تغییری در علامت داده نشده باشد محتاج به آگهی نیست.
اداره ثبت برای ثبت علامات و هرطبقه محصول طبق تعرفه مقرر حق الثبت دریافت می دارد و علاوه بر آن برای هر نمونه اظهارنامه و آگهی هایی که باید منتشر شود مبالغی به عنوان هزینه قبلاَ از متقاضی ثبت اخذ می کند.

انقضا مدت اعتبار:

در صورتی که مدت اعتبار برند منقضی شده باشد ثبت آن علامت از طرف صاحب اولیه یا دیگران تابع کلیه مقررات و تشریفات مربوط به ثبت علایم خواهد بود لیکن در صورتی که مالک نسبت به تمدید ثبت آن با توجه به قوانین و مقررات مربوطه اقدام نکند، مالک دیگر حقی نسبت به علامت یاد شده نخواهد داشت و در این مورد هر ذینفعی می تواند علامت یاد شده را به نام خود ثبت کند و مالک قبلی علامت در این خصوص اولویتی ندارد. اشخاص ذینفع می توانند در ظرف سی روز از تاریخ نشر آگهی اعتراض خود را تسلیم نمایند.
ضمناَ چنانچه علامت ثبت شده برای مدت 3 سال از تاریخ ثبت بلا استفاده بماند هر شخص ذینفع می تواند ابطال آن را از دادگاه صالحه درخواست نماید.

تمدید علامت تجاری:

درخواست تمدید ثبت علامت در دو نسخه توسط مالک علامت ثبت شده یا نماینده قانونی او تهیه می شود و پس از امضاء به مرجع ثبت تسلیم می گردد. مرجع ثبت پس از دریافت درخواست تمدید ثبت و ضمایم، آن را در دفتر مربوط وارد کرده و بر روی هر یک از نسخ درخواست تاریخ دریافت و شماره ی آن را که دارای همان مشخصات نسخه اصلی است بعد از امضاء و مهر به عنوان رسید به درخواست کننده مسترد خواهد کرد.

مدارک مورد نیاز برای تمدید علامت تجاری:

الف)اشخاص حقیقی

1. کپی شناسنامه و کارت ملی مالک علامت
2. نمونه علامت و تکمیل فرم اطلاعات مورد نیاز
3. مهر و امضاء وکالتنامه

ب)اشخاص حقوقی

• کپی شناسنامه و کارت ملی صاحبان حق امضاء
• کپی روزنامه رسمی شرکت و تمام تغییرات
• نمونه علامت و تکمیل فرم اطلاعات
• مهر و امضاء وکالتنامه

بموجب ماده 91 درخواست تمدید ثبت علامت باید حاوی نکات ذیل باشد:
1-شماره و تاریخ ثبت اظهارنامه و علامتی که تمدید آن مورد درخواست است.
2-طبقه یا طبقات کالاها و خدماتی که علامت برای تشخیص آن ها ثبت شده است.
3-اسم و آخرین نشانی کامل مالک علامت ثبت شده یا نماینده قانونی وی در صورتی که درخواست توسط نماینده به عمل آید.

تبصره 1-درخواست تمدید ثبت وقتی پذیرفته می شود که هزینه تمدید پرداخت شده باشد.
تبصره 2-در موقع تمدید ثبت مرجع ثبت مکلف است طبقه محصولات را مطابق با جدیدترین ویرایش طبقه بندی بین المللی در دفتر ثبت و گواهی نامه تمدید ثبت علامت را بر اساس آن تصحیح نماید.هزینه تغییر طبقات ناشی از اعمال ویرایش جدید طبقه بندی بین المللی و هزینه انتشار آگهی مربوط به روزنامه رسمی به عهده مالک علامت خواهد بود.
تبصره 3-مالک علامت می تواند ضمن درخواست تمدید درخواست جداگانه را برای تقلیل طبقه یا کالاها و خدماتی که علامت برای آن به ثبت رسیده است بدون پرداخت هزینه ثبت تغییر،تسلیم مرجع ثبت نماید.
تبصره 4-در صورت تغییر طبقات یا کالاها مندرجات این ماده با انجام تغییرات لازم به هزینه مالک علامت در روزنامه رسمی آگهی می شود.

مرجع ثبت پس از دریافت درخواست تمدید ثبت و ضمائم، آن را در دفتر مربوط وارد کرده و بر روی هر یک از نسخ درخواست تاریخ دریافت و شماره آن را با قید و نسخه دوم آن که دارای همان مشخصات نسخه اصلی است بعد از امضاء و مهر به عنوان رسید به درخواست کننده مسترد خواهد کرد (ماده 90).